Van een ontspannen, vrolijke levensgenieter veranderde ik in een paar dagen tijd in een labiele gek. Wat er gebeurde? 

Ik stopte met de anticonceptie pil. 

Mijn vriendinnen stopten in verband met een kinderwens allemaal met het slikken van de pil. Allemaal waren ze lyrisch: hun huid zag er beter uit en hun libido verhoogde, maar bovenal voelden ze zich rustiger, gelukkiger en meer ontspannen. Dat zette me aan het denken over mijn jarenlange gebruik van de pil. Ik heb nooit een ‘normale’ cyclus gehad. In verband met de heftige problemen die ik als jong meisje ervoer, schreef de gynaecoloog -zonder verder onderzoek- direct de pil voor. Dat zou alle problemen oplossen en als ik ‘ooit’ met de pil zou stoppen, dan zou ik vanzelf wel merken wat er zou gebeuren. Ik was dolgelukkig. De pil loste al mijn fysieke problemen op en ik had controle over mijn menstruatie. Beter kon niet. 

Tot me een paar jaar geleden opviel dat periodes van hevige neerslachtigheid gepaard gingen met mijn stopweek. Maar ja, dat hadden mijn vriendinnen ook. Wanneer is iets extreem? Ik had geen idee en nam me alleen maar voor om geen rigoureuze beslissingen te nemen tijdens mijn stopweek. Mijn klachten werden steeds erger en ik werd bang voor mijn stopweek, dus slikte ik mijn pil -zonder problemen- steeds vaker door. Toch bleef er iets klagen. Ik had al zolang het gevoel dat er iets ‘mis’ was met mijn hormoonhuishouding, maar werd niet gehoord door de specialisten. Daarnaast konden ze niets zeggen zolang ik hormonale anticonceptie gebruikte. Na jaren wikken en wegen nam ik onlangs het besluit om te stoppen met de pil. Na een afschuwelijke stopweek, waarin ik naast veel pijn vooral ook ongecontroleerde woede ervoer, was de maat vol.

Ik was voorbereid op een heftige periode: ik had al vaak genoeg ervaren dat ik zonder de pil veranderde in de slechtste versie van mezelf. Ik voelde me sterk genoeg om die periode aan te kunnen. Mijn leven was goed in balans en voor mijn stopweek was ik dolgelukkig. Als er een moment zou zijn dat ik kon dealen met neerslachtigheid dan was het nu wel. De pil ging dus de deur uit. 

En toen brak de hel los

Ik was bang dat mijn menstruatie niet zou stoppen zonder de pil, maar die angst kwam niet uit. Ik had goede hoop dat mijn cyclus dus minder verstoord was dan ik al die jaren had vermoed. Dat bleek ijdele hoop. 

Na een paar dagen kreeg ik last van vreselijk veel pijn. In geen 12 jaar heb ik zoveel rugpijn gehad. Mijn sterke, flexibele lichaam liet me in de steek. Ik werd weer een houten plank, met krakende gewrichten en zoveel pijn dat ik eigenlijk alleen maar kon huilen. Lesgeven werd een opgave: ik moest het hebben van mijn verbale aanwijzingen, want op de meest onhandige momenten, besloot mijn lichaam een eigen leven te leiden. Dat wat ik altijd kon, kon opeens niet meer. 

Het leek me behoorlijk aantrekkelijk om weer aan de pil te gaan. Toch won mijn nieuwsgierigheid het. Met voldoende yoga kreeg ik de rugklachten weer onder controle: de pijn is inmiddels afgenomen en piekt alleen nog maar van tijd tot tijd. Mijn kracht en flexibiliteit lijken heel langzaam weer terug te komen. 

Hoewel ik dacht dat het niet erger kon worden, gebeurde dat toch. Terwijl de fysieke klachten verminderden, werd ik overvallen door extreme stemmingswisselingen. Heel af en toe voelde ik me ‘redelijk’, maar het grootste deel van de tijd verkeerde ik in een vreselijk depressieve stemming. Rationeel wist ik ergens vaag nog dat dit iets te maken moest hebben met mijn hormonen, maar de neerslachtigheid was allesoverheersend. 

Mijn levenslust, maar ook mijn redelijkheid verdwenen. Niets kon me meer schelen en ik voelde grote woede in me. Toen dat er -zonder reden en geheel onverwachts- uitkwam naar mijn vriend in bijzijn van vrienden, werd ik bang voor mezelf. Ik ben nog nooit zo boos geweest en ik heb me nog nooit zo onredelijk gedragen. Ook de schaamte die volgde, was weer extreem. Ik realiseerde me dat dit meer zo kon. Of ik moest weer aan de pil, of ik moest opzoek naar een manier om mijn hormonen weer in balans te krijgen. 

Wat als ik ‘gewoon’ echt een psychopaat ben?!

Dit dilemma hield me even bezig en bracht veel angsten met zich mee. Ik herinner me dat ik in de tijd van mijn eerste menstruatie al een paar maanden depressief was. Ik was ongelukkig en had concrete plannen om een einde aan mijn leven te maken. Er begon me te dagen dat er waarschijnlijk ook toen een connectie was tussen mijn neerslachtigheid en mijn hormonen. 

Maar, wat als er geen sprake is van een disbalans in mijn hormonen? Wat als ik gewoon een psychopaat in hart en nieren ben en alleen maar ‘normaal’ kan functioneren onder invloed van hormonale anticonceptie? Een rondje Google gaf iets meer rust. De kans dat ik ‘normaal’ ben en door een hormonale disbalans verander in een monster, was vele malen groter dan andersom. 

Ik focuste weer op de vraag hoe ik mijn hormonen in balans kon krijgen. Dat bleek een ingewikkeld klusje te zijn. De gynaecoloog had me al eerder laten weten dat ik zeker 6-12 maanden zou moeten wachten voor ze een duidelijke uitspraak zou kunnen doen. Als er daadwerkelijk iets mis zou zijn met mijn hormonen, dan zou -gezien het feit dat ik geen kinderwens heb- de oplossing zitten in het opnieuw gebruiken van hormonale anticonceptie. Voor mij is dat geen oplossing: ik wil mijn klachten niet onderdrukken en afhankelijk zijn van een middel dat allerlei andere bijwerkingen heeft. 

Op Internet vond ik -na lang zoeken- verhalen van vrouwen die iets soortgelijks hebben meegemaakt. Velen zijn door accupunctuur weer in balans gekomen. Mijn angst voor naalden was minder groot dan de angst voor mezelf, dus ik maakte een afspraak. 

Bij het eerste consult viel er een last van mijn schouders. De behandelaar dacht niet dat ik gestoord was, maar had dit soort klachten vaker gezien bij vrouwen die na lange tijd stopten met hormonale anticonceptie. Ik viel vervolgens van de ene verbazing in de andere. Ik kwam voor mijn stemmingswisselingen, maar na het voelen van mijn pols en het bekijken van mijn tong kon ze me werkelijk van alles vertellen over mij. Met een geschokte uitdrukking vroeg ze me of ik soms al jaren rugklachten had. Schokschouderend gaf ik dat toe; die rugklachten waren mijn laatste zorg. Zij gaf aan dat deze mate van rugpijn nooit voorkomt bij iemand van mijn leeftijd, met mijn leefstijl. De kans dat dit in verband stond met mijn hormonen, leek haar groot. En toen ik terug ging denken, kon ik niet anders dan bevestigen dat de rugklachten zijn ontstaan in de tijd van mijn eerste menstruatie. Hoewel ik er met geen woord over had gerept, merkte ze ook op dat ik slecht sliep. Ook mijn slapeloze nachten zijn ontstaan na het stoppen met de pil. 

Ze vertelde dat accupunctuur mij zou kunnen helpen, maar dat het ook belangrijk was dat ik zelf een grote verandering zou ondergaan. Mijn eetpatroon zou ik over de kop moeten gooien. Ik dacht dat ik behoorlijk gezond leefde, maar dat idee veegde zij van tafel. Ik at alles wat niet past bij mijn gesteldheid. Wat zij vertelde, deed me terugdenken aan alles wat ik over ayurveda heb geleerd. Mijn koele lichaamstype heeft veel meer yang energie nodig en alles wat ik eet, bestaat uit yin energie. Een ander eetpatroon in combinatie met accupunctuur zou me moeten helpen om mijn cyclus langzaam weer op gang te brengen. 

De andere kant van de medaille

Ik ben nog niet lang genoeg bezig met accupunctuur en mijn dieet, dus mijn cyclus en hormonen zijn nog een bende. Toch merk ik heel langzaam wat verschil. 

Sinds ik met accupunctuur ben gestart, heb ik geen boosheid meer gevoeld. De neerslachtigheid is nog niet verdwenen, maar is wel afgezwakt. Ik heb mijn levenslust nog niet terug, maar de scherpe, allesoverheersende randjes zijn er af. Ik begin langzaam weer te leven. 

Hoewel ik flink baal van mezelf en deze situatie, begin ik ook steeds meer in te zien dat het niet allemaal maar heel vervelend is dat ik me zo voel. Hoewel alles enorm wordt uitvergroot, kom ik ook dicht bij twijfels, angsten en verdriet dat al langer in me zit, maar anders geen aandacht krijgt. Het brengt me in contact met diepe verlangens en laat me zien hoe ik mijn leven anders kan inrichten. Op werkgebied pakt dit heel goed uit: mijn werk is het enige dat me nog echt plezier geeft en helpt me uit mijn hoofd terug in het ‘nu’. Daarnaast ben ik heel sterk in contact met mijn visie op werkgebied en ontstaan er nieuwe ideeën over het uitwerken van al mijn plannen. Ik ben me gaan realiseren dat ik mijn vroegere vrijwilligerswerk ontzettend mis; dat gaf me zingeving en het gevoel iets belangrijks bij te dragen aan de maatschappij. Ik ben de contacten aan het aanhalen, om te kijken of ik dit weer kan oppakken. 

Kortom, zoals alles heeft ook dit twee kanten en probeer ik mijn voordeel er maar uit te halen. 

Fotocredits: Andere Fotografie