Reizen zie ik als een verrijking voor mijzelf. Door ‘thuis’ los te laten, kan ik helemaal opgaan in een andere cultuur, mentaliteit en leefwereld. Hoe meer nieuwe, onbekende ervaringen ik opdoe, hoe leuker ik reizen vind. Na een reis kom ik altijd vol nieuwe inzichten en inspiratie terug. Dat wat ik als fijn heb ervaren, wil ik graag meenemen naar huis en hier delen. 

Sri Lanka leerde me talloze levenslessen, maar deze 3 neem ik echt met me mee en probeer ik toe te passen in mijn dagelijks leven. 

1. Je innerlijk kind ruimte geven, is niet kinderachtig

De mentaliteit in Sri Lanka is heel anders dan wij hier in het Westen kennen. De mensen staan anders in het leven en de daarbijbehorende speelsheid viel me steeds weer op. In Nederland is het al snel ‘doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg’. In Sri Lanka kan het niet gek genoeg zijn. Ik zag volwassenen die van het leven genoten, met elkaar en met de kinderen speelden en plezier beleefden aan de kleine dingen die het leven kent. 

Volwassen mannen die plezier beleven aan een urenlange treinreis door uit het raam te hangen en ‘handje klap’ te doen met passagiers van een trein die in tegengestelde richting voorbij komt. Diezelfde mannen beginnen hard te schreeuwen zodra de trein een tunnel in gaat; dat galmt zo leuk. 

Op het strand ligt niemand op een handdoek, niemand leest een boek of zit met zijn neus in een telefoon. Iedereen speelt in het water, of met het zand. De meesten kunnen niet zwemmen, maar dat belet ze niet om een heus waterballet te creëren. Balspelen, tikspelletjes, snorkelen, spelen met de golven… In het water ontstaan nieuwe contacten, nieuwe ervaringen en gaat iedereen op in het ‘nu’. 

Iedereen speelt en geniet daarvan. Ik heb niemand met een beschaamde blik om zich heen zien kijken. Die speelsheid nodigde uit om mee te doen en wat is dat heerlijk. Het is bevrijdend om zo nu en dan eens heel hard te schreeuwen om vervolgens zo hard om jezelf te moeten lachen dat je de volgende dag schor bent. Een treinreis is zoveel leuker door speels contact te zoeken met andere reizigers. 

Het leven is leuker wanneer we blijven spelen. 

2. Je bent niet alleen op de wereld

Enerzijds voel ik me thuis in onze individualistische maatschappij, anderzijds mis ik verbinding en oprechte contacten. Een middenweg tussen beiden, zou voor mij perfect zijn. Sri Lanka biedt niet de middenweg, maar juist het andere uiterste. Waar je ook komt, er is altijd contact tussen mensen, ongeacht of ze elkaar kennen. Mensen helpen elkaar, zonder dat daar om gevraagd hoeft te worden. Als toerist is dat heel fijn. Zodra je ook maar een verdwaasde blik op de wereld om je heen werpt, staat er iemand naast je om de weg te wijzen. Alles wordt gedeeld: eten, drinken, zo nu en dan geld. Op elkaars kinderen wordt gelet en gezorgd. Niemand staat er alleen voor. 

De pelgrimstocht naar de Adam’s Peak die ik heb gemaakt, is veruit de mooiste ervaring die ik in Sri Lanka heb opgedaan. Het gevoel van ‘samen’ vond ik hartverwarmend en was eigenlijk ook heel onbekend voor me. Hele families, vriendengroepen en collega’s beklommen met elkaar de berg. Iedereen hielp elkaar daarbij. Kinderen zaten op de nek bij hun vader. Moeders droegen baby’s. Ouderen werden ondersteunt en soms omhoog gesleept door hun kleinkinderen. Broers zorgden voor hun zusjes. Wie er doorheen zat, werd opgepept door anderen. Nog nooit heb ik zoveel saamhorigheid gezien. Ook wij als toeristen werden omarmt en opgenomen in het samenzijn. 

Deze ervaring inspireert me om zelf meer oog te hebben voor mijn omgeving: vaker een praatje aanknopen met een onbekende, een verdwaalde toerist weer op weg helpen en wat vaker strooien met (gemeende) complimenten.

3. Wat je ook doet, doe het met overgave

Zelf heb ik regelmatig de neiging om me met uiteenlopende dingen bezig te houden. Tijd heb ik altijd te weinig en dat resulteert in het fenomeen ‘half werk verrichten’. Met mij vele anderen. In een maatschappij waarin ‘alles kan’, is kiezen soms een onmogelijke opgave. Een luxepositie die de meeste mensen in Sri Lanka niet kennen. Door dat zo bewust te zien, kan ik mijn keuzevrijheid en mogelijkheden opnieuw waarderen. Tegelijkertijd werd ik geïnspireerd door de overgave van de plaatselijke bevolking. In elke laag van de maatschappij, in elke bevolkingsgroep, in elke religie zag ik voornamelijk mensen die zich vol overgave door het leven bewegen. 

Of je nu kaartjes verkoopt in de bus, de straten veegt of een winkeltje runt; je doet het met overgave. Je legt je ziel en zaligheid daarin, gedreven door liefde en passie. Het resulteert in prettig leefklimaat. Als klant voel je je altijd gewaardeerd en dat geldt niet alleen voor toeristen. Je kunt volledig op de expertise van de ander vertrouwen en er van uit gaan dat de ander je helpt wanneer nodig. Als je zelf aan het werk bent, is dat ook het enige waar je mee bezig bent. Dat wat je doet, doe je goed. 

Die bevlogenheid en overgave, ken ik, maar ben ik wat uit het oog verloren. Mijn plannen voor 2019 zijn in Sri Lanka extra gesterkt. Ik geloof in al mijn nieuwe ideeën en wil de commitment met mezelf aangaan om hier volledig voor te gaan. 

Fotocredits: Andere Fotografie